عزیز دل نفیس و رضا

 عزیز دلمِ، اولین مسافرتت رو عید سال ۱۳۹۰ یعنی وقتی که فقط سه ماه و نیم بود که تو  دل مامان  جا خوش کرده بودی انجام دادی. امسال من و بابایی هم بالاخره بعد ۴ سال عید رو رفتیم  ایران و در کنار بابابزرگ ها و مامان بزرگ هات بودیم. راستی شیطون بلای من اگه بدونی بابابزرگها و مامان بزرگهات چقدر ذوق می کنن که می خوای بیایی. آخه شما اولین نوه هستی هم از طرف مامانی و هم از طرف بابایی و خدای مهربون ۶ سال بعد عروسی مامان و بابا  شما رو به اونها هدیه داده. به همین دلیله که همه کلی ذوق دارن و شما کلی خوش بحالته جگر طلام.  کوچولوی من نمی دونی که باب...

  مامان جونم دیروز که رفتم دکتر و  صدای قلبت رو شنیدم،  همه موهای تنم سیخ سیخ شد. حس و حال عجیبی بهم دست داد و تازه دیروز فهمیدم که واقعا نی نی دار شدیم . آخه راستش من هنوز باورت نداشتم.  دیروز اولین عکساتو  تو سونو دیدم و از خانم دکتر خواستم که اونا رو پرینت بگیره و بیارم برا  بابایی.   می دونی مامان، خیلی کوچولو بودی حتی از یه دونه ی  لوبیا هم کوچکتر بودی. ولی نگران نباش گلم؛ مامان و بابا اونقدر بهت می رسیم که مثل  خودشون توپول موپول شی .  راستی کوچولوی من دیروز که برای اولین بار صدای قلبتو شنیدم اومدم برا بابایی کلی تعریف کردم و بابایی هم کلی دلش سوخته بود که...

  سلام به عزیز دل مامان و بابا به زندگی پر از عشق، صفا و مهربونیه نفیس و رضا خوش اومدی. نازنین من، مامان و بابا، تو این ۵ سال و اندی زندگی همیشه با هم مهربون بودن و همدیگر رو خیلی دوست داشتن و به قول بابایی با اومدن نی نی کوچولوشون عشقشون هزار برابر می شه و زندگی شون شیرینتر از قبل. کوچولوی شیطون مامان و بابا نمی دونن که شما قراره شازده پسر بشی یا نازگل دختر. فقط می دونن هر چی که باشی تمام سعیشون رو برای موفقیتهات انجام خواهند داد. عزیز دلم این وبلاگ اولین کادوی مامان و باباست که تقدیمت می کنن. امروز که  اولین پست این وبلاگ رو برات می نویسم شما فقط ۷ هفته و ۲ روزه یعنی ۵۱ روزه که وارد زندگی مامان و بابا ش...

 پسر گلم  دیروز تولد مامانی بود و هفته پیش هم تولد بابایی. به خاطر اسباب کشی و جابجایی برای بابایی تولد نگرفتیم و قرار شد تولد جفتمون تو یه روز باشه. من برای روز تولدم کلی برنامه ریزی کردم و دوستامون رو مهمون  دعوت کردم. بابای شیطون شمام بعد من به همه مهمونها زنگ زده و سفارش کرده که زنگ بزنن بگن کاری براشون پیش اومده و نمی تونن تو جشنمون شرکت کنن. منم بعد تماس مهمونها،  با نا امیدی  گفتم باشه برنامه تولدمون بمونه برا بعد از ظهر روز یکشنبه که تعطیلیه آخره هفته است و همه می تونن بیان. صبح پنج شنبه که روز تولدم  بود از خواب  که بیدار شدم دیدم بابایی همه جا کاغذ و گل چسبونده و رو کاغذ شعرهای قشنگ قشنگ نوشته ...

 شیطونکم، از ماه پیش که بهم گفته بودن شما ۹۷٪ پسری دلم مثل سیر و سرکه می جوشید. باورم نمی شد دارم پسر دار می شم. هرکی ازم می پرسید نی نی تون دختره یا پسر نمی دونستم چی بگم.  آخه من اصلا به حرفهای اون خانم دکتر اطمینان نداشتم دیگه.  برعکس بابا رضا که از اون اول اولش می گفت نی نی مون پسره. خلاصه من و بابایی تصمیم گرفتیم دکتر مامان و نی نی رو عوض کنیم و این هفته رفتیم پیش یه خانم دکتر خیلی توپ و مهربون و خوش تیپ با دستگاههای خیلی مجهز. خانم دکتر به مامانی گفت که من ۹۷٪ نمی گم و ۱۰۰٪ می گم که  داری مامان یه پسر کاکل زری میشی. خیلی ذوق کرده بودم وقتی دیدمت کاکل زری من. هی خانم دکتر ازم می پرسید خوب حالا بگو ببینم نی نی مون...